Lianne
07/03/2019
Een nieuwe start
12/03/2015

De prijs van ontevredenheid

De prijs van ontevredenheid

De dankbaarheid is ver te zoeken.

Dat is ook niet zo gek wanneer we bedenken dat onze samenleving draait op ontevredenheid.
Kijk maar naar onze reclame-uitingen. We worden gebombardeerd met boodschappen die ons vertellen dat we meer of beter moeten kopen, dat we niet compleet zijn…Of het nu gaat om een smartphone, of een tablet, een televisie, of een witwasmiddel, een rookworst, of een nieuwe auto…; dat wat we nu hebben voldoet volgens de boodschapper in elk geval niet.

Dan zijn we ook nog eens niet tevreden over de hoogte van ons salaris, over de buurt of het huis waarin wij wonen, over de school die onze kinderen bezoeken, over de buren die we hebben, enz.
En ja, uiteindelijk zijn we niet tevreden over de kinderen die we hebben, of over de man of vrouw die we hebben, en tenslotte zijn we ook niet tevreden over onszelf.
We willen meer, en we willen beter.

Ziet u het mechanisme?

We leven in een cultuur van ontevredenheid, die in stand wordt gehouden omdat die noodzakelijk is voor het functioneren van onze economie. Daarmee leven wij in een ontevreden omgeving, met ontevreden mensen. En we moeten vast stellen dat ook wij daardoor besmet zijn. Want deze geest van de cultuur, de geest van de ontevredenheid tast ons allemaal aan.

Hoe anders zou het zijn wanneer we aanvaarden dat de situatie is, zoals die is.

Aanvaarding is een belangrijke stap. Het is een vorm van positieve berusting, waarin je niet meer gaat kijken naar wat je niet hebt, maar naar wat je wel hebt.

Je moet dan leren geloven, dat in je eigen alledaagse omgeving de middelen te vinden zijn waarmee jouw leven op een hoger plan komt. Dat jij in jezelf alles hebt om een ander leven te gaan leiden, dat de vrouw of de man met wie je leeft meer is dan de karikatuur die jij van hem of haar hebt gemaakt.
Het vergt wel van je dat je anders gaat kijken. Je moet leren kijken naar de dingen, waar je voorheen geen oog voor had, waar je aan voorbij leefde.

Het vraagt ook dat je luistert, echt luistert. Hoe vaak heb je je woorden al niet klaar om te zeggen wat jij van een situatie denkt. Zou het niet beter zijn dat we niet tegen elkaar zeggen, ‘Ik moet eens met je praten,’ maar dat we zeggen ‘Ik wil eens naar je luisteren. Wat gaat er eigenlijk in je om? Waar ben ik steeds aan voorbij gegaan?’

En als we dan echt luisteren, als we echt willen horen wat de ander vertelt, als we echt willen voelen wat de ander voelt, dan opent zich een ongedachte weg naar een ander leven, een andere manier van leven.
Dat vraagt een investering, want niets gaat zonder moeite, vooral wanneer we ons realiseren dat we nu eenmaal zijn gevormd door ontevredenheid. Omdat die ontevredenheid maakt dat we in het begin maar moeilijk het fluisterende kunnen horen, of het onaanzienlijke kunnen onderscheiden.

Maar toch, als je oog en oor hebt voor dat kleine, geef je ruimte aan een wereld van vrede, vreugde en vrijheid, en aan een toekomst waarvan je niet wist dat die mogelijk was.

David.